Estaban confiados, víanse sentados en terciopelo azul, sentados cal principiños de califato e principado, a xogar cos destinos dos cidadáns en partida aberta ao fracaso do pobo.
Os inquéritos, unha vez máis, demostraron que a última vontade é a que marca o voto non a que marcan os medios informativo-manipuladores, e as facianas ían tornando agrias a medida que o escrutinio avanzaba.
Arenas, que celebraba a súa vitoria, recibiu a súa ración de cal. As areas movedizas, deslizáronse pola ruta do goberno até ir parar ao cubo de praia co que xa non poderá xogar o neno Mariano. Hoxe non tocou estrear zapatos novos, os vellos zapatos vermellos desgastados de tanto bailar nos “tablaos” seguirán a marcar o compás nesta terra andaluza. A feira de abril está ás portas, e a conta atrás comezou hoxe, o día 29 quentaránse os motores, e a ledicia vestida de loita encherá as rúas e os corazóns, hai moito por facer e o xermolo parece que está a prender.
Hai esperanza, a Deus grazas sen apelido, neste país, unha Galiza que ogallá vexa camiño e ceo aberto para deixar atrás estes anos de desastre xunteiro, que poña os ollos na irmá astur, que sen ser máis nazón que principado unificou voto patriota coa rosa vermella para non deixarse afundir no pozo da desidia.
Aquí, no duplo A, comeza a loita.
Lanzo unha pregunta a quen non gosta de responder cuestións “inoportunas”, si señor Arenas… para vostede, … a que sabe a vitoria? a derrota? e agora onde vai meter a súa prepotencia e a súa raiba con sorriso profiden?
Unha outra para Rajoy, Mariano, Mariano, quen é o monicreque do reino?
E unha recomendación para Feijoo… cando as barbas do teu veciño… Canto pensas que vas tardar en caer??
Aínda que como na Galiza vivimos no impaís do mundo ao revés… vai ti a saber !!!
Hoxe, cando menos, iremos durmir cunha raiola de esperanza no corazón.
